Lizzy

lizzy13 weken oud was Lizzy, toen ik haar samen met haar zusje Maggi bij de fokker op mocht halen.

Een groot cadeau en verrassing, want in plaats van verliefd worden op 1 kitten werd ik verliefd op 2, waardoor allebei de kleine dametjes samen een nieuw huisje kregen.
Lizzy was de lieveling bij het gezin waar ze geboren is, zij was heel speciaal. Net na de geboorte had Lizzy vocht in haar longetjes waardoor ze zwakker was en door mama-poes aan de kant werd gelegd. De fokker heeft Lizzy gered en haar na het schoonmaken van haar longetjes met de fles grootgebracht. Op het moment dat ik voor Liz en Maggi ging zorgen wist ik; jullie verdienen het beste van het beste en niets minder.
Lizzy deed het goed. Ze is zo’n eigenwijze en slimme lieverd, maar vroeg en gaf altijd iets minder aandacht dan haar zusje deed. Ik dacht dat dit karakter was, en liet ik Lizzy lekker haar gang gaan.
Mijn katten zijn binnenkatten en daardoor kon ik precies volgen wanneer ze aan het wisselen gingen. De kleine tandjes vond ik wel eens op de vloer, maar ook merkte ik vooral bij Lizzy dat er een vreemde geur uit haar bekje kwam. Haar tandvlees was ook wat roder, dus ik belde met dierenarts en de fokker om te vragen wat ik kon doen en wat de oorzaak zou kunnen zijn. Misschien had Liz echt last van het wisselen van haar tandjes, en was er niet direct iets ernstigs. Ik hield haar dus goed in de gaten.
Ondanks de rode tandvlees en de blijvende nare geur uit haar bekje bleef Lizzy goed eten en spelen maar sliep ze na verloop van een korte periode ook meer en nam ze steeds meer afstand. Het washok werd haar favoriete plek, en als ze er tóch een klein beetje bij wilde zijn dan ging ze op de drempel van de hal naar het washok liggen, zodat ze nog nét de huiskamer in kon kijken.
Het deed me veel dat mijn kleine meid steeds afstandelijker werd en ik kon dit echt niet langer aanzien. Ik ging met haar naar de Sterkliniek dierenartsen Nijmegen waar het gebit van Liz zou worden gecontroleerd. Met haar lieve snoet en karakter werd Lizzy snel een lieveling bij een van de assistentes van de dierenkliniek. Wat bleek na de controle was dat ze flink ontstoken tandvlees had waar ze gewoon héél véél last van moest hebben. Ik stelde me voor dat ik zelf al weken met algeheel ontstoken tandvlees rond moest lopen en kwam tot de conclusie dat ook ik dan liever in bed zou liggen dan in gezelschap zou willen verkeren. Oh wat had ik te doen met m’n kleine, lieve en sterke Liz.
Ik kreeg een antibacteriële tandpasta voor dieren mee waarmee ik Lizzy’s gebit elke dag moest poetsen. De kleine tandenborsteltjes die ik had gekocht werden een dagelijks terugkerende hel voor Lizzy. Alleen al bij het zien van deze dingen rende ze hard weg om zich te verstoppen, maar nooit haalde ze uit naar me tijdens het poetsen van haar pijnlijke gebitje. Als ze nou eenmaal op mijn schoot zat dan liet ze alles over zich heenkomen en gewoon gebeuren. Dát is sprekend Lizzy, een poes met een geweldig lief karakter.
Ondertussen maakte ik me steeds drukker en las ik veel op internet over de ziekte die er bestaat bij kattenrassen waarbij het tandvlees constant ontstoken is. Ook wel Gingivitis genaamd. Ook las ik verhalen over ontstoken gebitten bij oudere katten, maar mijn Liz was nog maar een kitten!
Na een tijdje poetsen en geen enkele vooruitgang in het tandvlees en gebitje van Liz was ik er helemaal klaar mee. Mijn kleine meid van een half jaar oud mag niet zoveel pijn en last dragen vond ik. Vooral door de ontwikkeling van haar zusje Maggi zag ik het verschil in gebit, aanwezigheid en plezier wat bij Lizzy allemaal minder werd. Oh wat werd ik hier verdrietig van!!
Ik wilde een oplossing voor dit probleem, daarom vroeg ik advies aan het team van Sterkliniek dierenartsen Nijmegen wat ik kon doen. Na nog een controle met Lizzy opperden zij het idee om Lizzy’s volledige gebit te verwijderen zodat het tandvlees rustig kon worden en de ontstekingen zouden weggaan.
Hoe erg ik het ook vond dat Liz de rest van haar leven geen tanden en kiezen meer zou hebben, de situatie zoals deze was kon echt niet langer. Ik gaf dus per direct akkoord en we planden een operatiedatum in.
Ik vroeg een aantal dagen vrij van mijn werk en bracht Lizzy samen met mijn moeder in de ochtend naar de dierenkliniek. De operatie zou een redelijke tijd duren, afhankelijk van hoe goed het gebit te verwijderen was. Met al mijn vertrouwen in dit team liet ik Lizzy daar achter. We spraken af dat ze me zouden bellen na de operatie, en later op de dag wanneer Lizzy weer naar huis zou mogen.
Bij het weerzien van Liz in de middag was ik zo blij om haar te zien. De operatie was goed gegaan en ze was goed uit de narcose gekomen. Ik vond haar zo dapper!
Thuis herstelde ze snel, de medicatie was makkelijk toe te dienen en Lizzy knapte al gauw op. Ik hield haar goed in de gaten, waardoor ik na een aantal dagen ineens een flinke bult onder haar onderkaak ontdekte. Ik belde de dierenkliniek omdat ik dit niet vertouwde en mocht direct langskomen. Lizzy bleef daar bij de assistente tot de arts er was. Die constateerde een ontsteking die wellicht onder een van de hechtingen was ontstaan. Bij het drukken op de bult met pus knapte deze van binnenuit, dit was én is de enige keer dat Liz iemand een tik heeft verkocht, en terecht.
Gelukkig was de troep eruit en mocht ze al gauw weer mee naar huis. Vanaf dat moment ging het herstel heel voorspoedig en at ze zelfs na een aantal dagen alweer gewone harde brokken. Ik vind haar letterlijk en figuurlijk een echte doorbijter.
In de loop van de tijd heb ik Lizzy weer de oude zien worden, en is ze zelfs nog veel knuffeliger geworden dan ze was. Ze doet knuffelsessies met de kopjes (of kopstoten) die ze onverwachts in kan zetten zijn zo ongelofelijk liefdevol dat ik er soms van volschiet.
Mijn kleine vechtersbaasje is weer graag in het midden van gezelschap, speelt en stoeit weer vrolijk met haar zusje en zit weer lekker in haar vachtje! Ik ben blij dat we ervoor hebben gekozen om deze 14 kiezen en tanden achter te laten bij de dierenkliniek zodat Liz weer is wie ze hoort te zijn!
Dankjewel team Sterkliniek dierenarten Nijmegen voor alle goede zorgen!