Thula en haar maatje Truffel

In maart ontvingen we van Sterkliniek weer een uitnodiging voor de jaarlijkse vaccinatie van onze konijnen Thula en Truffel tegen Myxomatose en RHD/VHS.Thula

Toevallig had ik net die week geconstateerd dat Thula ’s ochtends wat minder gretig op haar brokjes afging, en ook wat slanker was geworden. Zelden een goed teken bij konijnen maar er ging nog geen alarmbel bij ons rinkelen. Tijdens het consult voelde Rutger een verdikking linksonder op haar kaak en ze zat hoorbaar met haar tanden te knarsen, wat een uiting van pijn zou kunnen zijn. Met het kijkertje was geen duidelijke oorzaak in haar bekje te zien zoals haakjes op haar kiezen. We hebben toen in overleg besloten om eerst dit mogelijke probleem aan te pakken en de preventieve vaccinatie maar even uit te stellen. Dus onze Thula werd ingepland voor een operatie en tijdens de ingreep bleek er wel degelijk een abces op die plek te zitten waar ze veel pijn aan moet hebben gehad. Toen ik haar dezelfde dag weer op mocht halen heeft assistente Jenny me op het hart gedrukt dat ze echt een paar dagen binnenshuis moest blijven. En duidelijk uitgelegd hoe ik thuis de wond open moest blijven houden en 2x per dag moest schoonmaken. Klinkt zo simpel, maar bij konijnen blijkt de pus een structuur te hebben als van Hüttenkäse en ook zo te ruiken…. Het is vreselijk lastig om die prut uit de wond omhoog te masseren en met een pincetje weg te lepelen. Thula lag thuis tijdens die behandelingen echt te kermen van de pijn maar heeft niet één keer gegromd of gebeten.

Jammer genoeg heeft al dat gemartel niet het gewenste resultaat gehad want de wond bleef “onrustig” en stinken. Aangezien Rutger aangaf dat er waarschijnlijk nog een lichaamsvreemd voorwerp (splintertje hout o.i.d., helaas niet te zien op de röntgenfoto) in de kaak zou kunnen zitten hebben we uiteindelijk besloten om haar nog een keer te laten opereren. Dat het vermoeden van Rutger redelijk juist was, bleek uit de inhoud van een potje dat ik meekreeg toen ik Thula weer op ging halen. Geen splinter hout, maar een vervormde wortel van haar kiezen! Zeker een centimeter lang en voor het was ook een pittige klus geweest om deze uit de kaak te halen.

Na deze 2e operatie zat er thuis een zielig hoopje konijn in de woonkamer, zelfs haar maatje Truffel kon haar niet troosten tijdens zijn ziekenbezoekjes… Ze liet echt haar kopje hangen en toonde totaal geen belangstelling meer voor haar favoriete snack peterselie. We hadden niet veel keus en zijn overgegaan op dwangvoeren. Bovendien moest ik haar ook om de dag een injectie Duplocilline geven maar we konden het niet over ons hart verkrijgen om nu op te geven, al ben ik daar eerlijk gezegd wel een keer heel dicht bij geweest.

Maar tijdens een bezoekje aan Truffel (die dus nog gewoon in zijn buitenhok zat) ging ze opeens voorzichtig overeind zitten en begon zijn grote flaporen te wassen…… Hoera, we gaan vooruit! En eindelijk, zo’n zes weken na ons “routine-bezoekje” is Thula zover opgeknapt dat ze weer dag en nacht bij Truffel in het buitenhok mag blijven.

Beide konijnen zijn inmiddels samen naar Sterkliniek Dierenartsen Nijmegen geweest voor hun vaccinatie en krijgen allebei een stempel in het paspoort. En wat een opluchting om bij het afscheid “tot volgend jaar” te horen….